..Παρομοίωση...

Πρέπει να ξεφύγω από σένα. Να λύσω μια και καλή τα δεσμά μου. Να ανοίξω φτερά και να πετάξω μακριά. Δεν ξέρω αν σου αξίζω.. Και δε θα το ψάξω κιόλας. Η απάντηση είναι απτή σαν την πραγματικότητα αλλά τη φοβάμαι.. Τη φοβάμαι όσο και σένα..

Νιώθω οτι είμαι σε μια φυλακή και είσαι ο φρουρός της. Κρατάς το κλειδί που θα με οδηγήσει στην ελευθερία μου. Μια ελευθερία που τρέμω στο άκουσμά της. Τη φοβάμαι κι αυτή όσο και σένα..
Σαν να με έχεις κλείσει σ’ ένα δωμάτιο πίσω από σίδερα, να κάθεσαι σε μια καρέκλα απέναντι μου και να απολαμβάνεις το θέαμα. Σαν να κάθομαι απέναντί σου ήρεμη και σιωπηλή, να σε περιεργάζομαι, να σε κοιτάω στα μάτια. Σε παίρνει ο ύπνος, τα κλειδιά πέφτουν απο τα χέρια σου. Θα σωθώ από σένα… σκέφτομαι. Θέλω όμως πραγματικά ή χτίζω μια γλυκιά φυλακή δίπλα σου? Τα δακρυά μου κυλάνε αργά στο προσωπό μου. Εγώ εσένα θέλω αλλά εσύ είσαι αλλού. Και είσαι πραγματικά αλλού. Το νιώθω. Κι αυτό με πονάει όσο δε φαντάζεσαι. Τα έχω χαμένα. Θέλω να σωθώ από σένα ή από μένα? Κλαίω και είναι πικρό να γεύεσαι τα δάκρυά σου. Έχουν, ξέρεις, διαφορετική γεύση γιατί κυλάνε για σένα και γιατί έχουν σαν κύριο συστατικό τους τον πόνο που νιώθω στην καρδιά μου.

Ένα γνώριμο τραγούδι αντηχεί στα αυτιά μου ‘’μεγάλη νύχτα κ εγώ μικρή πολύ...’’ Είμαι όντως μικρή. Είμαι μικρή γιατί δεν έχω τη δύναμη να σε αφήσω πίσω μου και να μη γυρίσω να κοιτάξω. Γιατί δεν μπορώ μετά από σένα να κάνω βήματα μπροστά και μένω κολλημένη εκεί. Πάνω σου. Σαν βδέλλα. Μόνο που δε ρουφάω το αίμα σου. Ίσως το αντίθετο. Προσπαθώ να σου μεταγγίσω το δικό μου αίμα μπας και νιώσεις.

Με έχεις κάνει να μιλάω με παρομοιώσεις. Σαν... Σαν... Σαν.. ΝΑΙ. Η σχέση μας είναι σαν ένα παιχνίδι που δεν έχει τέλος και αρχή. Ένα θέατρο του παραλόγου θα έλεγα! Μόνο που εσύ είσαι μια μαριονέτα χωρίς καρδιά και αισθήματα και αυτό που σε κινεί είναι μια κοινότοπη, άθλια, κενή και γελοία ‘’ΛΟΓΙΚΗ’’. Βαδίζω τυφλά μέσα σε αυτήν και δε βρίσκω κανένα νόημα τελικά για μια ακόμα φορά. Και τελικά φτάνω στο συμπέρασμα ότι φοβάμαι να σε ξεπεράσω, φοβάμαι να ακυρώσω στιγμές, φοβάμαι... Γιατί μέσα σε όλα αυτά κάπου βρίσκομαι κι εγώ, στις στιγμές μας και είναι ΣΤΙΓΜΕΣ που λάμπω και άλλες στιγμές που σέρνομαι και πονάω βαθιά με αναπάντητα ΓΙΑΤΙ. Κι αυτές οι στιγμές είναι ζωντανές! Και είναι ίσως αυτές που στέκονται μπροστά μου σαν τοίχος απροσπέλαστος. Όπως λένε η ευτυχία είναι στιγμές και τίποτα παραπάνω.

Ξυπνάω από τις σκέψεις μου και τρέμω. Θα πάρω τα κλειδιά και θα ανοίξω. Θα φύγω μακριά σου και δε θα με δείς ξανά ποτέ. Δε θα με νιώσεις, δε θα με αγγίξεις, δε θα με εκμεταλλευτείς ‘με συναίσθημα’. Θα πετάξω μακριά και όλες οι λιβελλούλες θα έρθουν μαζί μου. Καμία μα καμία δεν πρόκειται να σε ακολουθήσει. Γιατί.. μου έχουν εκμυστηρευτεί ότι μαζί σου δεν πετάνε, είναι κολλημένες στο έδαφος και στον τόσο ψεύτικο κόσμο που έχεις φτιάξει μόνος σου. Σε αυτόν τον κόσμο όπου κυριαρχεί ένα τίποτα και μόνο λόγια λόγια λόγια.

Φεύγω μακριά σου λοιπόν. Δεν ξέρεις που θα είμαι. Το μόνο σίγουρο πια είναι οτι θα κάνω τα πάντα να βγάλω τα απομεινάρια σου από μέσα μου και να τα βάλω σε ένα σεντούκι όπου θα τα κλειδώσω καλά από τη μνήμη μου. Γιατί κι αυτή ώρες ώρες παίζει βρώμικα παιχνίδια..

Φεύγω. Κοιμήσου εσύ. 1 χρόνο ούτως ή άλλως κοιμάσαι..