ΘΕΛΩ ΝΑ ΕΙΜΑΙ Η ΜΟΥΣΙΚΗ.

Δεν θέλω να ’μαι ένας ακόμα κρυμμένος θησαυρός
ένας ακόμα που φοβήθηκε να σηκωθεί απ’ τον πάτο
ούτε με νοιάζει αν θα με πνίξει η φυλακή σου.

Δεν θέλω να ’μαι ένας ακόμα παγωμένος ποταμός
Ένας ακόμα που φοβήθηκε να πάει πάει παρακάτω
ούτε με νοιάζει αν με πικράνει το φιλί σου.

Θέλω να είμαι η μουσική που ξαγρυπνάει μαζί σου
σαν ασταμάτητη βροχή να πέφτω στην ψυχή σου
να γίνω αέρας και να ’ρθω να κλαίω στην αυλή σου
σαν σκύλος σαν θεός σαν εραστής σου.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΓΓΕΛΑΚΑΣ.

Η ΙΣΟΡΡΟΠΙΑ ΤΟΥ ΤΙΠΟΤΑ

Το φως γυαλίζει πάνω σου
Κι εσύ χάνεσαι σαν οπτασία
Στο κενό που δημιούργησες μόνος σου ανάμεσα μας
Σε φωνάζω
Η φωνή μου πέφτει πάνω σου και έρχεται απειλητική προς το μέρος μου
Με πονάς
Σου τραγουδάω ένα ξεχασμένο τραγούδι
Για να μη σε χάσω
Μη μου φύγεις και η θλίψη πέσει σαν μαύρο πέπλο πάνω μου
Θέλω να σε νιώσω ακόμα και σαν πληγή
Που αιμορραγεί
Ας κυλιστώ ξανά στα σκοτεινά μονοπάτια της ψυχής σου
Όπου βαλτώνει ο φόβος και η σιωπή
Δε με νοιάζει
Αρκεί που θα έχω εσένα
Ακόμα και σαν ιδέα
Ακόμα και σαν φύλακα δαίμονα στο μυαλό μου.