Η ΙΣΟΡΡΟΠΙΑ ΤΟΥ ΤΙΠΟΤΑ

Το φως γυαλίζει πάνω σου
Κι εσύ χάνεσαι σαν οπτασία
Στο κενό που δημιούργησες μόνος σου ανάμεσα μας
Σε φωνάζω
Η φωνή μου πέφτει πάνω σου και έρχεται απειλητική προς το μέρος μου
Με πονάς
Σου τραγουδάω ένα ξεχασμένο τραγούδι
Για να μη σε χάσω
Μη μου φύγεις και η θλίψη πέσει σαν μαύρο πέπλο πάνω μου
Θέλω να σε νιώσω ακόμα και σαν πληγή
Που αιμορραγεί
Ας κυλιστώ ξανά στα σκοτεινά μονοπάτια της ψυχής σου
Όπου βαλτώνει ο φόβος και η σιωπή
Δε με νοιάζει
Αρκεί που θα έχω εσένα
Ακόμα και σαν ιδέα
Ακόμα και σαν φύλακα δαίμονα στο μυαλό μου.