ΘΕΛΩ ΝΑ ΕΙΜΑΙ Η ΜΟΥΣΙΚΗ.

Δεν θέλω να ’μαι ένας ακόμα κρυμμένος θησαυρός
ένας ακόμα που φοβήθηκε να σηκωθεί απ’ τον πάτο
ούτε με νοιάζει αν θα με πνίξει η φυλακή σου.

Δεν θέλω να ’μαι ένας ακόμα παγωμένος ποταμός
Ένας ακόμα που φοβήθηκε να πάει πάει παρακάτω
ούτε με νοιάζει αν με πικράνει το φιλί σου.

Θέλω να είμαι η μουσική που ξαγρυπνάει μαζί σου
σαν ασταμάτητη βροχή να πέφτω στην ψυχή σου
να γίνω αέρας και να ’ρθω να κλαίω στην αυλή σου
σαν σκύλος σαν θεός σαν εραστής σου.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΓΓΕΛΑΚΑΣ.

Η ΙΣΟΡΡΟΠΙΑ ΤΟΥ ΤΙΠΟΤΑ

Το φως γυαλίζει πάνω σου
Κι εσύ χάνεσαι σαν οπτασία
Στο κενό που δημιούργησες μόνος σου ανάμεσα μας
Σε φωνάζω
Η φωνή μου πέφτει πάνω σου και έρχεται απειλητική προς το μέρος μου
Με πονάς
Σου τραγουδάω ένα ξεχασμένο τραγούδι
Για να μη σε χάσω
Μη μου φύγεις και η θλίψη πέσει σαν μαύρο πέπλο πάνω μου
Θέλω να σε νιώσω ακόμα και σαν πληγή
Που αιμορραγεί
Ας κυλιστώ ξανά στα σκοτεινά μονοπάτια της ψυχής σου
Όπου βαλτώνει ο φόβος και η σιωπή
Δε με νοιάζει
Αρκεί που θα έχω εσένα
Ακόμα και σαν ιδέα
Ακόμα και σαν φύλακα δαίμονα στο μυαλό μου.

Κάθε τέλος μια καινούρια αρχή

Ανοίγω το κουτί

Παίρνω στη χούφτα μου λίγη νεραϊδόσκονη


Την πετάω ψηλά και χαμογελάω



Ψιθυρίζω... ‘’Κάθε τέλος μια καινούρια αρχή’’

Ο χαμένος τα παίρνει ΟΛΑ

Άπλωνες στα σύννεφα μια τσόχα και με μιας,
έναν αιώνα κέρδιζες
ποντάροντας μια ώρα.

Τώρα θυμώνεις , ξεφυσάς κι όλο ρωτάς
που σταματάει αυτή η άγρια κατηφόρα.

Μη δίνεις σημασία
που όλα γίναν βιαστικά
κι αν δεν πρόλαβες να πεις
δυο τρία λόγια.

Το ξες πως είναι κερδισμένος τελικά
όποιος χαμογελάει μπροστά στην καρμανιόλα.

Δεν πειράζει που δε σου 'ρθε η ζαριά
τζογάρισες στο όνειρο κι είσαι έτοιμος για όλα
Το λέει κι ένα τραγούδι που μας μάθαιναν παλιά…
Ο ΧΑΜΕΝΟΣ ΤΑ ΠΑΙΡΝΕΙ ΟΛΑ

ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΓΓΕΛΑΚΑΣ.

..Παρομοίωση...

Πρέπει να ξεφύγω από σένα. Να λύσω μια και καλή τα δεσμά μου. Να ανοίξω φτερά και να πετάξω μακριά. Δεν ξέρω αν σου αξίζω.. Και δε θα το ψάξω κιόλας. Η απάντηση είναι απτή σαν την πραγματικότητα αλλά τη φοβάμαι.. Τη φοβάμαι όσο και σένα..

Νιώθω οτι είμαι σε μια φυλακή και είσαι ο φρουρός της. Κρατάς το κλειδί που θα με οδηγήσει στην ελευθερία μου. Μια ελευθερία που τρέμω στο άκουσμά της. Τη φοβάμαι κι αυτή όσο και σένα..
Σαν να με έχεις κλείσει σ’ ένα δωμάτιο πίσω από σίδερα, να κάθεσαι σε μια καρέκλα απέναντι μου και να απολαμβάνεις το θέαμα. Σαν να κάθομαι απέναντί σου ήρεμη και σιωπηλή, να σε περιεργάζομαι, να σε κοιτάω στα μάτια. Σε παίρνει ο ύπνος, τα κλειδιά πέφτουν απο τα χέρια σου. Θα σωθώ από σένα… σκέφτομαι. Θέλω όμως πραγματικά ή χτίζω μια γλυκιά φυλακή δίπλα σου? Τα δακρυά μου κυλάνε αργά στο προσωπό μου. Εγώ εσένα θέλω αλλά εσύ είσαι αλλού. Και είσαι πραγματικά αλλού. Το νιώθω. Κι αυτό με πονάει όσο δε φαντάζεσαι. Τα έχω χαμένα. Θέλω να σωθώ από σένα ή από μένα? Κλαίω και είναι πικρό να γεύεσαι τα δάκρυά σου. Έχουν, ξέρεις, διαφορετική γεύση γιατί κυλάνε για σένα και γιατί έχουν σαν κύριο συστατικό τους τον πόνο που νιώθω στην καρδιά μου.

Ένα γνώριμο τραγούδι αντηχεί στα αυτιά μου ‘’μεγάλη νύχτα κ εγώ μικρή πολύ...’’ Είμαι όντως μικρή. Είμαι μικρή γιατί δεν έχω τη δύναμη να σε αφήσω πίσω μου και να μη γυρίσω να κοιτάξω. Γιατί δεν μπορώ μετά από σένα να κάνω βήματα μπροστά και μένω κολλημένη εκεί. Πάνω σου. Σαν βδέλλα. Μόνο που δε ρουφάω το αίμα σου. Ίσως το αντίθετο. Προσπαθώ να σου μεταγγίσω το δικό μου αίμα μπας και νιώσεις.

Με έχεις κάνει να μιλάω με παρομοιώσεις. Σαν... Σαν... Σαν.. ΝΑΙ. Η σχέση μας είναι σαν ένα παιχνίδι που δεν έχει τέλος και αρχή. Ένα θέατρο του παραλόγου θα έλεγα! Μόνο που εσύ είσαι μια μαριονέτα χωρίς καρδιά και αισθήματα και αυτό που σε κινεί είναι μια κοινότοπη, άθλια, κενή και γελοία ‘’ΛΟΓΙΚΗ’’. Βαδίζω τυφλά μέσα σε αυτήν και δε βρίσκω κανένα νόημα τελικά για μια ακόμα φορά. Και τελικά φτάνω στο συμπέρασμα ότι φοβάμαι να σε ξεπεράσω, φοβάμαι να ακυρώσω στιγμές, φοβάμαι... Γιατί μέσα σε όλα αυτά κάπου βρίσκομαι κι εγώ, στις στιγμές μας και είναι ΣΤΙΓΜΕΣ που λάμπω και άλλες στιγμές που σέρνομαι και πονάω βαθιά με αναπάντητα ΓΙΑΤΙ. Κι αυτές οι στιγμές είναι ζωντανές! Και είναι ίσως αυτές που στέκονται μπροστά μου σαν τοίχος απροσπέλαστος. Όπως λένε η ευτυχία είναι στιγμές και τίποτα παραπάνω.

Ξυπνάω από τις σκέψεις μου και τρέμω. Θα πάρω τα κλειδιά και θα ανοίξω. Θα φύγω μακριά σου και δε θα με δείς ξανά ποτέ. Δε θα με νιώσεις, δε θα με αγγίξεις, δε θα με εκμεταλλευτείς ‘με συναίσθημα’. Θα πετάξω μακριά και όλες οι λιβελλούλες θα έρθουν μαζί μου. Καμία μα καμία δεν πρόκειται να σε ακολουθήσει. Γιατί.. μου έχουν εκμυστηρευτεί ότι μαζί σου δεν πετάνε, είναι κολλημένες στο έδαφος και στον τόσο ψεύτικο κόσμο που έχεις φτιάξει μόνος σου. Σε αυτόν τον κόσμο όπου κυριαρχεί ένα τίποτα και μόνο λόγια λόγια λόγια.

Φεύγω μακριά σου λοιπόν. Δεν ξέρεις που θα είμαι. Το μόνο σίγουρο πια είναι οτι θα κάνω τα πάντα να βγάλω τα απομεινάρια σου από μέσα μου και να τα βάλω σε ένα σεντούκι όπου θα τα κλειδώσω καλά από τη μνήμη μου. Γιατί κι αυτή ώρες ώρες παίζει βρώμικα παιχνίδια..

Φεύγω. Κοιμήσου εσύ. 1 χρόνο ούτως ή άλλως κοιμάσαι..

Αγάπα με αν τολμάς

Θα ‘θελα να πάμε κάπου να σου δείξω τα αστέρια
Να καθόμαστε αγκαλιά και να μου κρατάς τα χέρια και να τα σχηματίζεις στον ουρανό
Να με φιλάς σαν να είμαι ζωή σου
Να ακούμε τον παφλασμό των κυμάτων
Και σε κάθε κυμα να μου λες κι ένα ‘σ΄αγαπώ’
Αμέτρητα σ΄αγαπώ
Μια νύχτα τρελή
Μια νύχτα μαζί σου
Να ανοίξω τα χέρια μου από ευτυχία για να αγκαλιάσω όλα τα αστέρια
Και ειδικά αυτό το μωβ
Το δικό μου μωβ
Το δικό σου μωβ
Το δικό μας μωβ
Να ανεβώ ψηλά και να στο χαρίσω
Γιατί είναι ολοκληρωτικά δικό σου
Μη φύγεις, μη χαθείς
Σε θέλω εδώ

Φίλησέ με ακόμα κι αν είναι μια ψευδαίσθηση
Αγκάλιασέ με ακόμα κι αν φύγεις τελικά
Άγγιξέ με κι ας είναι όνειρο όλο αυτό
Κι ας είναι όνειρο όλο αυτό
Μη μου το πεις όμως
Αγάπα με αν τολμάς

Άσε με να ζω στη σκιά αυτού του απρόσιτου ονείρου
Που μου φέρνει ανακατεμένες σκέψεις στο μυαλό μου
Δειλές υποσχέσεις κάτω από το φεγγαρόφως
Και όμορφα λόγια καθώς τα χείλια σου αγγίζουν το λαιμό μου

Κράτα με σφιχτά, μη σκεφτείς πως φεύγεις
Κράτα με απλά για μια νύχτα
Μη μ’ αφήσεις
Έλα να παίξουμε το παιχνίδι με τα αστέρια μέχρι να ξημερώσει
Απόψε δεν πονάω
ΖΩ.. εδώ.. μαζί σου
Δε με τυφλώνει το πικρό φως της νύχτας
Είσαι εσύ και μόνο εσύ και είσαι δίπλα μου
Όπως η άμμος που τρέχει γρήγορα μέσα απο τη χούφτα μου
Έτσι κι εσύ θα γλιστρήσεις σαν σκιά σαν έρθει το ξημέρωμα
Άσε με να σου βγάλω τα φτερά σου από τα χέρια
Άσε με να σε κρατήσω εδώ
Μη μου φύγεις. Μην πετάξεις μακριά..
Αγάπα με αν τολμάς.

O n A r

*Polles fores..
..Ponaei alla dn thelei na to deixei.. Ola oyrliazoun mesa ths, thelei na oyrliaksei ke ekeini alla parallila dn thelei na deiksei adynamia k fovo.. Prospathei na fanei dynati, na kanei k afti tin ypervasi.. Thelei na valei mia taksi sth zoi ths, mia taksi sta synaisthimata ths, mia taksi se oli afti tin 'atyhia' pu isos vionei..
..Ponaei alla dn thelei na to deixei.. Thelei na kleisei ta matia tis k na pistevei pos molis ta anoiksei ola tha ine diaforetika.. Ola tha nai allios..
*Polles fores tyligetai san kouvari ke klaiei. Monh ths. Giati fovatai. Ke anarotietai ti den ekane sosto, pu eftaikse, gti nanai ola enantion ths.. Giatii.. Ta 'giati' pu epivionoun mesa ths tin kanun na ponaei. Alla ine kala h toulahiston etsi leei. Ine kala, thelei na koitaksei ton eafto ths k o,ti ine na ginei, tha ginei!.
*Polles fores oneirevetai ke thelei enan anthropo dipla ths na niosei. Na tin parei agkalia k na th nanourisei. Na thn xegymnosei apo oles ths tis evaisthisies ke ta esopsyha ths. Na symmeristei thn anagki ths gia potho, gia agapi, gia oneira.. Oneira.. LEKSI pu toso agapaei, LEKSI pu sto akousma ths, dakryzei..
*Polles fores fovatai gti isos aftos pu oneirevetai argei na erthei ke afti niothei pos vouliazei se mia kinumeni ammo.. Mazi ths vouliazoun tsakismenes iposheseis, ragismena sinaisthimata ke pligomena oneira.. Ke olo fovatai k fovatai gti tin ehoun kanei na fovatai.. Tremei pu vlepei tosi pseftia gyro ths.. Tremei pu mono logia akouei, logia paspalismena me polli hrisoskoni pu arhika tin kanoun na lampei k sto telos thn sprohnoun olo k pros ta kato..
*Polles fores thelei na fygei apo thn pragmatikotita.. Epithymei na zisei allou opou ola fadazoun oneiro..
*Polles fores onomazei ton eafto ths oneiro.. Gti ta oneira den pligonodai, dn upoferoun, dn ponane.. Ine mov h' hrysa.. Ehun entona hromata, ine dynata na kanun ta pada..
*Polles fores milaei me kapoia pu tin katalavainei k niothei koda ths gti isos aisthanodai to idio.. 'Theloun apla na tous dosoun mia efkairia na apodeiksoun ti axizoun.. Theloun na oneirevodai oti afti ti fora tha zisoun to oneiro.. Theloun na xeperasoun to fovo tous k na pane ena vima parapera piasmenes heri-heri me kapoion..'
*Polles fores, polles fores, polles fores isorropoun sto tipota alla ehei plaka.. Giati i zoi ine telika mia megaali plaka....